گوشه دیلمان…

تمرین گروه که تموم میشه. امیر میاد کنارمون می شینه. کنار من و روح الله. عکس هام رو گرفتم و خیالم راحته و دوربینم رو غلاف کردم. به امیر میگم من لاواستوری (+)رو خیلی دوست دارم. می شه با سه تار نواخت؟ یه خورده رو صندلیش جابه جا می شه و انگشت اشاره اش رو می کشه روی سیم ها. و شروع می کنه به نواختن… و من دارم به هنر فکر می کنم. به معجزه اش. چند روز پیش امیر به من میگه عکس هات منو میبره یه جاهای دور و من الان موندم در جوابش چی بگم با این صدای سازش… دوباره شروع می کنه. این بار قراره چراغ ها خاموش باشه. می نوازه. دستش رو سیم ها حرکت می کنه. یه جایی وسط ساز. درست پایین ترین سیم. نمی دونم چی میشه توی اون یک لحظه که منو به روزهای خیلی دور می بره. به روزهای  رها و سبک.  ولی با همه اینها گیجم.  حسش خوبه. آرومه. گوشه دیلمان. کندن سیم گوشه دیلمان…