خدایا!

خدایا نمی دونم خبر داری یا نه، اما اینجا، روی زمین، حرف های مهم رو باید کتبا نوشت. برای حرف شفاهی ارزشی قائل نیستن. گفتم شاید اون بالا هم اینطوری شده اخیرا. این طوری شده که خیلی وقته ازم سراغی نمی گیری.

گفتم کتبا بنویسم که:

خدایا از پل شدن خسته شدم. بنده هایت بی رحم شده ان. خدایا خودم در کتابت خواندم که  گفتی «ان مع العسر یسرا. چرا نمی رسه اون روز یسر؟

خدا خیلی ها رو دیدم که  تو رو دوست ندارن، حتی وجودت هم باور نداشتن. اما تو دوسشون داشتی، حواست بهشون بود، مواظب بودی بهشون سخت نگذره… ولی من که دوستت داشتم چرا؟ خودتم این رو خوب می دونستی چقدر به بودنت اعتقاد دارم. پروردگارم! تاوان کدوم اشتباه و گناه هست که سالها دارم هرچی میدوم به مقصد نمی رسم. اصلا حواست به من هست؟

خدایا خودت گفتی بهترین شما پرهیزکاران شما هستند. هیچکس ندونه خودت حساب و کتاب گناه های کرده و نکرده ام روداری. ما که با هم تعارف نداریم. داریم؟ پس چرا همیشه مثل خری هستم که توی گل گیر کرده؟ اجر و مزدت همینطوریه؟

خدایا خیلی وقته خنده هام شده فقط کش اومدن ماهیچه های صورتم. خنده هام وصل نیست. ارتباطشون قطع شده با دلم. لطفا کمی بهترش کن.

خدایا یادم نمیاد توی کتابت یا جای دیگه خونده باشم که گفته باشی هدفت از آفرینش زجر بنده‌هات باشه. اما این روزها این طوریه حداقل برای من.  پس کاش قید کرده بودی. تا حساب کار دستم بود. برای خوب شدن اوضاع تلاشی نمی کردم و می دونستم کلا  زندگی همین هست.

خلاصه خدایا، روز های خوبی نیست. کمی رحمان تر باش