انقلاب که شد…

انقلاب که شد فامیل ما تو مسیری افتاد که دیگه کمتر رنگ شادی رو به خودش دید. اول هاش که جنگ بود. بابا و عمو ها همه اش اونجا بودن. این می اومد اون میرفت.خلاصه هیچ وقت دور هم جمع نشدن. عمو ماه ها می گذشت  نمی اومد خونه. وقتی هم که می اومد یا گرفتار بسیج بود یا گرفتار اعزام نیرو. جنگ که تمام شد، تازه مصیبت ها و غم های این فامیل شروع شد. هیچ کس نمی خواست باور کنه بابا اون روز توی جزیره مجنون برا همیشه جا موند . یه گروهی شدن. یکی رفت بیمارستان های مشهد. یکی تهران. یکی تبریز. یکی اصفهان. تمام شهرها رو زیرو  رو کردن. روز بازگشت هر کدومشون اوضاعی بود. همه مات مونده بودن. رفته رفته پذیرفته بودیم یکی نیست این وسط. و نبودش هم بد طور آزار دهنده است. اما نمی شد عادت کرد. تا اینکه سال 74 بعد از این همه انتظار بابا رو آوردن. گفتن این همون آدم شیک پوش و خوش چهره است. نپذیرفتیم اما جبر زمانه راممون کرد.اما بازم ناسازگاری دیگه. این بار عمو رو ترور کردن. جواب کینه ی ورزی هایی که عمو فرمانده سپاه بود…

چند روز پیش عروسی پسر عمو بود. باید روز شادی می بود. برا من برا پسر عمو ها برا همه فامیل. همه از این اتفاق خوشحال بودیم. اما شاد بودن رو بلد نبودیم. نمی دونستیم چطوری باید خوش بود. چطوری باید از یه شب خاطره ساخت. امروز داشتم توی فیس بوک عروسی یکی دوست هام رو نگاه می کردم. خوش بودن. شاد و سرمست. حسودیم شد. نمی دونم چرا. شاید چون هیچ وقت طعم این شادی دسته جمعی رو نچشیدم