روزی روزگاری چلچراغ

سال 82 بود فکر کنم. آره زمستنان 82 بود. اولین بار چلچراغ رو پیش دوستم دیدم. اون روزها با کتاب خواندن و اینا بیگانه بودم. خیلی بیگانه. اما همون یک شماره کار خودش رو کرد و این شده بود که هر هفته دوشنبه ها بعد کلاس، جلوی کیوسک مطبوعاتی بودم و تا نرسیده به خوابگاه نصف مطالب و تیتر وار خونده بودم. حالا بماند چند بار به دیوار و زن و دختر مردم خوردم  اینا. اسم ها یکی یکی توی ذهنم ثبت می شد. منصور ضابطیان، نیما اکبر پور، بزرگمهر شرف الدین، مرتضی قدیمی، امیرمهدی ژوله، معصومه ناصری، شرمین نادری…  هر هفته این اسم بیشتر توی افکارم جا خوش می کرد. و برایم غول تر می شدند. تابستون شد و ما برگشیم دیارمان. جایی که هیچ روزنامه مجله ای نمی اومد.کم کم دیگه چلچراغ هم فراموش شد. تا اینکه چند ماه بعد یکی از روزنامه فروشی های یه شهر نزدیکمون پشت ویترینش چلچراغ رو دیدم. دوباره روز از نو روزی از نو. اما اینجا یه جای کار می لنگید. 45 کیلومتر با اون شهر فاصله داشتیم و هر هفته حکایتی داشت گرفتن چلچراغ. ولی  هر هفته پایه ثابتش بودم حالا به هر بدبختی که شده می گرفتم. زدو سال 85 رفتم تهران. اولین سفر تنهایم به تهران بود. میدان هفت تیر، خیابان نجات الهی، کوچه چهارم، پلاک هفت. قبلا این آدرس رو می دونستم. نامه نوشته بودم. هنوز هم اون راه پله مارپیچ یادمه. اون  روز اتفاق خوبی افتاد. توی دفتر عموزاده خلیلی این قرار رو گذاشتیم که من برا چلچراغ بنویسم. هنوز تو شوک بودم.برگشتم بوشهر یه مطلب برا خلیج فارس نوشتم. دیگه شده بودم عضو تحریریه. شده بودم نویسندگان چلچراغ. باز نوشتم، تا اینکه دوسال گذشت. اما چلچراغ هر روز چراغ هاش داشت خاموش می شد. و اینور هم من خوردم به کنکور. دیگه چلچراغ نگرفتم. فقط وسط های سال بود که شنیدم به گروه از بچه ها از چلچراغ جدا شدن. دیگه چلچراغ شده بود یه مجله. دیگه اون حس اولیه نداشت. دیگه دلم نخواست اونجا بنویسم. اما گاهی وقت ها دلم هوای آن روز ها رو می کنه. روز هایی که تو اون شماره مطلب داشتم. روزهایی که دیگه تکرار نمی شن. هیچ وقت