اینجا رو نخون، خواهش می کنم

میدونم اینجا نمیای. همینش خوبه. این طوری راحتر حرف هام رو می نویسم. همبشه باهات رودربایسی داشتم. نتونستم بهت بگم توی دلم چی میگذره. نمی تونستم بگم همیشه دوست داشتم اونی باشم که تو می خواستی .  یه بار هم به حمیده گفته بودی نمی دونم تو سر نبی چی می گذره. وقتی اونم گفته بود خیلی تو رو دوست داره. گیج شده بودی و نمی دونستی باور کنی یا نه. گفته بودی می ترسم فردا روز هم همین مشکل رو داشته باشه. الان هم دوست ندارم این حرف ها رو بخونی. این طوری راحترم.

همیشه این رو می دونستم کنارمی. می دونستم می خواستی جای چهار نفر رو برام پر کنی. و چه سخت بود این بازی، نمایش، چه می دونم هرچه که نامش بشه گذاشت. هر بار که می دیدم به چه سختی خودت رو به اشتراک می گذاری. چه دلگیر می شدم. می خواستم بگم  خودت کافی هستی. خودت به اندازه همه اونا برام عزیزی. اما دوست داشتی و نمی تونستم بگم نمی خوام. لج بازی کنم

حالا که دارم فکر می کنم می بینم بازم نمی تونم بهت بگم. به اندازه تمام دنیا. به اندازه اون لحظه هایی که برام پدر بودی. خواهر بودی برادر هم، دوستت دارم و روزت مبارک …