پدرم پاسدار بود…

پدرم پاسدار بود. اما نه از آنهایی که کشته لباس سبز و پوتینش باشد و درجه های روی شانه اش را هر روز بشمارد.
پدرم از همان ابتدا پاسدار بود از همان روزهایی که پشت لبش سبز شده بود. از همان روزی که دستور تشکیل سپاه را دادند.
پاسدار بود، اما نه هرگز در خانه ای با لگد باز کرد و نه برای چند روز مرخصی  و کمتر ماندن در جبهه، گردنش را جلوی فرمانده کج کرد.

پدرم عاشق شهادت نبود. بعد از 8 سال به عشقش رسیده بود و این آغاز یک زندگی شیرین بود. اما جنگید و خوب هم می دانست ممکن است شهید شود. روزی که با کمترین سلاح و مهمات به جزیزه مجنون فرستادنشان می دانست
پدرم عکس می گرفت. فوتبال بازی می کرد. عطر و ادکلن می زد  و اتوی شلوار و پیراهنش مثل نان شب برایش واجب بود. او از کشتن آدم ها لذت نمی برد. اما جنگ بود. شوخی نبود. باید می کشت تا کشته نشود.

پدرم پاسدار بود، اما شرافتش را به دنیا نفروخت.

همین پست را در سایت رادیواروپای آزاد بخوانید