نگفتي ما چه كنيم ؟

باز وسوسه شدم و رفتم نامه هات رو خوندم. همون ها كه برا مامان نوشته بودي.از فاو نوشتي بود يا شايد هم فكه چه فرقي مي كنه حالا. پدر حرصم گرفت. لجم گرفت وسط اون همه خمپاره و گلوله نوشته بودی ” جان عباس قسمت می دم که وقتی داری چيزي  می شوری دستکش  بپوشی ” تمام موضوع نامه ات همین بود. بقیه اش هم سلام علیک و تعارف بود.
اين يعني که اینجا هیچ خبري نیست جز دلنگراني دستات؟ اين يعني چي؟ درك نمي كنم.
پدر من! نگفتی فردا روز مادر با این همه عاشقانه نا تمام چه کند؟ نگفتی ما می مانیم و کاغذهای کاهی یادگار از تو؟ ما می مانیم و دست خط لرزانت ؟

پدرم پاسدار بود…

پدرم پاسدار بود. اما نه از آنهایی که کشته لباس سبز و پوتینش باشد و درجه های روی شانه اش را هر روز بشمارد.
پدرم از همان ابتدا پاسدار بود از همان روزهایی که پشت لبش سبز شده بود. از همان روزی که دستور تشکیل سپاه را دادند.
پاسدار بود، اما نه هرگز در خانه ای با لگد باز کرد و نه برای چند روز مرخصی  و کمتر ماندن در جبهه، گردنش را جلوی فرمانده کج کرد.

پدرم عاشق شهادت نبود. بعد از 8 سال به عشقش رسیده بود و این آغاز یک زندگی شیرین بود. اما جنگید و خوب هم می دانست ممکن است شهید شود. روزی که با کمترین سلاح و مهمات به جزیزه مجنون فرستادنشان می دانست
پدرم عکس می گرفت. فوتبال بازی می کرد. عطر و ادکلن می زد  و اتوی شلوار و پیراهنش مثل نان شب برایش واجب بود. او از کشتن آدم ها لذت نمی برد. اما جنگ بود. شوخی نبود. باید می کشت تا کشته نشود.

پدرم پاسدار بود، اما شرافتش را به دنیا نفروخت.

برای محبوبه حقیقی

از روزی که خبر دستگیری‌ات شنیدم خیلی نوشتم و خط زدم  نوشتم و خط زدم اما نشد. نه اینکه نوشتن برای تو دینی باشه و بخواهم با  چند سطر از زیر بارش شانه خالی کنم. اصلا مساله این نیست که بخواهم از سر وظیفه باشد که  بگویم حالا که تو برای پدر شهید من و امثال آن نوشتی، پس من هم باید برای تو بنویسم. نه باور کن مساله این نیست. اگر بخواهم خلاصه بگویم اینه که محبوبه تو این همه سال به خاطر عقیده ات نوشتی و من هم به خاطر ایمان به زلالی و شرافتت این چند خط می نویسم.

یادش بخیر، چهار سال از آن تیتر کذایی می گذرد. “دلم برای اروند تنگ می شود”.  سفره نامه ات به جبهه جنوب که من و مادرم را سحر و جادو کرد. خواندیم و کیف کردیم. خواندیم و احساس غرور کردیم. خواندیم و آرام اشک ریختیم. آخرش هم مادرم گفت :” خدا رو شکر هنوز هستند کسایی که به فکر ماها باشند”. آن یادداشت تاثیرش را گذاشت. من را اهلی کرد. دیگر به این زندگی  افتخار می کردم و داستانش رو همچون کمبودی از همه پنهان نکردم. و این چیز کمی نبود. حداقل برای من، حداقل برای او…

همان روز نشستم و جوابیه ای برایت نوشتم. اما هرگز فکر نمی کردم بین این همه ایمل و نامه به چشمت بیاید .اما مدت ها بعدش گفتی بهترین بازخوردی بود که در این همه سال داشتی. همانطورن که نوشته ی تو، بهترین یادداشت جنگ بود و مدت هاست قاب گرفته، مهیمان دیوار اتاقم است.

امسال شب قدر میان الغوص الغوص و چرخش تسبیح، طبق عادت هر سال شمارت را گرفتم. خاموش بود. نشد که اسم رمز را بگویم. اسم رمز که یادت هست؟ همان که می گفتم :” یک شماره پر هفت کی می تونه باشه”. عدد هفت را دوست داشتی و خط ما هم پر بود از عدد هفت. و حالا خیلی وقت است اسم رمز نگفته ام. خیلی وقت است که حتی شماره ات را هم نگرفته ام. خیلی وقت است از تو بی خبرم.

یادت که هست!  قرار بود اولین سال دانشجو شدنم، عید من و تو به اتفاق مادرم، مهمان جبهه جنوب باشیم. طلائیه، فکه، دهلاویه، و آخرش هم جزیره مجنون، سر قولت که هستی دختر؟ چقدر خوب که با تو همسفریم. با دیکشنری دفاع مقدس. با کسی به قول خودش، هفت پشتش به جنگ ربط ندارد. اما دغدغه اش آن آدم های جنگ است، آن زنان بی همسر و فرزندان بدون پدر. و تعجب من هم از همین است که چقدر این درد را عمیق حس کردی، نوشته هایت داد می زد که با پوست و خونت عجین شده است و شعار نیست.

بعدا نوشت: این مطلب رو هفته قبل نوشتم. دست رسی به نت نداشتم. حالا که اومدم این خبر خوش میخکوبم کرد. خدایا شکرت. شکر

دیار من

من متعلق به اینجا نیستم. دیار من باغ هایش نخل داشت، لیمو داشت. بیابان هایش پر بود از صدر و آویشن. وقتی هم پا در نخلستان های بی انتهایش می گذاشتم با کوچکترین باد هیئتی از صدا و رقص سایه مهمان می شدم. یک سمفونی به تمام معنا. نگاهم به نخل های کهنسال بود که باغبان پیر یارای چیدن خرماهیش نداشت. خرماها از تابستان قبل مانده بودند اما شیرینی شان را هنوز داشتند. شیرینِ شیرین.

من متعلق به کویر نیستم. هوای کویر ناسازگار است. اختلاف فاحش دمای شب و روزش مجال همزیستی نمی دهد.

دیار من کوه داشت. کوه های عریانی که در امتداد زاگرس کبیر مانند حصاری او را احاطه کرده بودند. کوهایی که هیچ وقت سپیدی برف بر خود ندیده اند. اما منبع برکتند،  و برفراز هر کدامشان مشعلی روشن است که شبانه روز می سوزند.

من دیارم را می خواهم. با همه محرومیتش. با همه تلخی ها و نداشته هایش.

سلام رفیق

بی تاب مشرفم رفیق. بی تاب چشمک ستاره های آسمان روستا و شمارششان از سر رد گم کنی دلتگی ها. بی تاب صدای نامفهوم مردم دیارمان از بالای  تپه  مشرف.  بی تاب کلاه دست بافت و ریش زمخت رفیق.

رفیق! روزها بی رحمانه و بی تفاوت می گذرند. روزها غریب و بی توقف می گذرند. رفیق دلم گاهی هوای صبح های سرد دبستان میرزای شیرازی می کند. روز های آن کلاس تنگ و با میزهای رنگ و رو رفته اهدایی پالایشگاه ولی عصر به زود در آن کلاس چپانده بودند. رفیق بد رقم دلتگ آن روز هایم.

اینجا طولانی ترین خاطره مشترکی که با دوستانم دارم عمر یک ماهه هم ندارد. رفیق اینان نمی دانند صبح های زیارت و پابوسی یک روزه امام زاده حبیب الله چه حس غریبی دارد. اینان مزه گرده عیدی را نمی دانند. اینان نمی دادن “کمه” و “پاچرم” چه آب زلالی دارد. حتی نمی فهمند نوحه “ابوالفضل نخور آب زاده زهرا تشنه لب” چقدر جونن آور است. دست کم برای من و تو.

رفیق از تو چه پنهان حاضرم تمام عظمت این دانشگاه را با یک صبح حیاط محقر دبستان میرزای شیرازی عوض کنم. دلم برای آقای موذنی، حاجیانی، فلک ناز زیارتی،جعفر زیارتی، و اقای طاهر تنگ شده. حتی برای دود بخاری بد سوز کلاس. میز معلم که هر صبح  از لیمو و خارک و لیموشرین و گل باغی بچه ها پر  می شد.

رفیق ! اینجا کویر است و کوه ندارد.  دلم نخلستان می خواد. رفیق اینجا دیگر برای غروب های پنجشنبه لحظه شماری نمی کنم. اینجا کسی نیست تا کنار سنگ مرمر دو متری اش غصه هایم را چال کنم ، گریه کنم ، درد دل کنم و سبک و رها به روزمرگی هایم بازگردم. رفیق اینجا گاهی له له می زنم برای تماشای رقص دسته جمعی پرچم های،سیز سفید و قرمز برافراشته بر مزارها. رفیق اینجا از همان سهم اندک هم محرومم. رفیق اینجا خوب است اما هیچ کجای دنیا محله کودکی نمی شود.

وقتی مسنجرت لاگین نمی شه…

اگر شما هم از اون دست آدم هایی باشید که از پراک.سی  استفاده می کنید. حتما بارها براتون اتفاق افتاده که برای لاگین شدن توی مسنجر با مشکل مواجه بشین  و در کمال ناباوری بنویسه یوزر و پسوردتون خرابه و شما هم رو دنده لج بی افتین و هی هر چی با دقت پسورد رو وارد می کنید بازم قضیه همونه. چاره کار خیلی ساده است. یک صفحه مرورگر اینترنت اکسپلورر رو باز کید و مسیر زیر رو برید:

Tools >Intrnet opshen >connectins

حالا اون پایین کلید LAN setting رو بزنید تا یه پنجر جدید باز بشه. و با یک کلیک تیک قسمت سوم که با فلش قرمز مشخص کرده ام رو بردارید. بعد یاهور مسنجر رو باز کنید و با خیال راحت با دوستاتون گپ بزنید

تولدم، مثل نیمی از ایرانیان، 31 شهریور

حل مشکل دانلود در فایرفاکس

تا حالا حتما برای شما هم پیش اومده که بخواین یه چیزی رو با فایرفاکس دانلود کینن. اما این روباه آتشین انگشت تو چشماتون کنه که الا و للله با خود مرور گر دانلود کنید. شاید دانلود منیجر فایرفاکس برای فایل های کوچیک یک ابزار کار آمد باشه و در نگاه اول از اکسپلورر بهتر به نظر بیاد اما بارها پیش آمده که فایل رو ناقص دانلود کنه و یا وسط کار ارور بده. خب یکی از راه ها اینه که لینک رو کپی کنی بعد با استفاده از دانلود میجری هایی مثل  FlashGet یا هر چیزی که روی سیستم نصب دارین دانلود کنید . اما همیشه این راه کار ساز نیست و زمانی که لینک مستقیم نیست فقط اون پیج رو براتون دانلود می کنه و شما هم سرتون بی کلاه می مونه. پس برای حل این مشکل یک راه دیگه هم وجود داره. شما با نصب این افزونه می تونید فایرفاکس رو مجبور کنید که دست از این خودخواهی هاش برداره و وقتی رو لینک کلیک می کنید تمام دانلود منیجرهایی که رو سیستم نصب دارین رو براتون لیست کنه.

پ.ن: تقریبا اولین تجربه ی نوشتنم توی حوضه فناوری و ITهستش . و نمی دونم چقدر حق مطلب رو ادا کرده. به هر حال هرچیزی یه شروعی داره

چشم انداز امام هشتم

◊ یه فامیلی داشتیم دنیا بهش رو کرد و خدا رو شکر پول دار شد. پول دار شدن همانا و ریخت پاش مسخره همانا. رفت یه بنا آورد و افتاد به جون خونه اش. اتاق ها رو بزرگ کوچیک کرد. جای در با پنجره عوض کرد. خلاصه اینکه دریغ از یک طرح درست و مهندسی ،  معلوم نبود که چه معماری داره دنبال می کنه و وسایل خونه وچیدمان شان هم که دیگه نپرس. نمی دونم چرا این چند روزی که مشهد بودم به یاد اون بنده خدا افتادم. معماری بست ها و صحن ها. مغازهای بی ریخت اطرف حرم. اینکه دوقدم که از حرم درو می شدی فقط زباله دونی می دیدی و زرشک فروشی و ساختان های بلندی که جلوی دید رو گرفته ان.  نمی دونم چرا آستان قدس  با اون سرمایه هنگفتش نمیاد مغازه ها  و خانه های مخروبه اطراف حرم رو بخره و بکوبه تا چشم اندازه گنبد طلایی امام هشتم تا این حد اسنفاک نباشه؟ نمی دونم چرا شهرداری مشهد به ساختن ساختمان های چند طبقه مجوز می ده. و اصلا عین خیالش نیست که دومین شهر مذهبی جهان داره به چه بلایی دچار می شه.

اما  مشهد رو دوست دارم. خنکای عصر شهریوریش و راه رفتن بر روی مرمر های حرم. دلگرمیش و با این همه فاصله،  غربت نکردن و حس مهمان امام هشتم  بودن. همه اینا این همه کیلومتر رو هموار می کنه. و تا به یه بن بست می رسی دلت به یه مسافرت چند روزه به این دیار خوشه.

گم گشته بیشه‌های مجنون

گاهی دلم مجنون می خواهد. مجنون با آن بیشه زار های بیکران و مرداب های پر از زجه. مجنون با آن وجب به وجب پر از جنازه و کشته. مجنون با آن همه غربتش… اما چه کنم که نامش با همه دلربایی برایم چیزی جز عذاب نیست. نامش زیباست ، مجنون یعنی دیوانگی یعنی دلدادگی. مجنون یعنی گذشتن از داشته ها و خواسته ها. اصلا یک دنیا حرف پشت نامش گرفتار است. شاید هم یک دنیا دل.کسی چه می داند؟

با همه اینها هر بار نامش پریشانم می کند و بغضی عجیب بر خنده هایم چمبره می زند. آهای مجنون ! شرمت باد اگر دیده های آن روزگاران را بازگو نکنی… مجنون با توام. بگو 4 تیر 67 چه گذشت. بگو تا من هم بدانم آن روز ،پدرم آخرین زمزمه هایش چه بود. دوستی میان هق هقش می گفت:”عراق ها جزیره رو گرفته بودن،پدرت زخمی بود. .نمی تونست حرکت کنه. جا مونده بود. من هم می خواستم کمکش کنم اما نشد.اون هم تقاضای کمک نکرد…فقط فریاد می زد و اسم تو رو می گفت… نبی نبی نبی” لعنطی بگو آخرین جمله چه بود.بگو وقتی صورتش بر خاک گرمت نشست ، چه می گفت. چه می خواند. چه می خواست

روزی که آمد مجنون یک پاکت همراهش بود.  یه پاکت با 36 عکس تا نخورده. دوستی می گفت: “هرشب زیر نور فانوس می نشت،یکی یکی عکاس رو نگاه می کرد… .بعد می گفت:عکس پسرمه، می خوام یه فوتبالیست ازش بسازم. شب قبل هم همین رو گفته بود..پریر شب هم همین طور ..خودش هم می دونست.از خنده هاش معلوم بود” مجنون کو پدرم؟ کو خندهایش؟ کو خنده هایم ؟ کو عکس هایش؟ زیر کدامین سنگ. بین کدام بیشه. پشت کدام پستو جا ماند؟ 7 سال بعد که برگشت، من نبودم. یعنی نخواستند که باشم. چند استخوان سرد که دیدن نداشت. اما شنیدم به جز یک پلاک چیز دیگری همراهش نبود. الان هم نه او هست، نه عکس ها و نه من فوتبالیست . لباس های فوتبالی اش هم خیلی وقت است بوی نفتالین می دهند. اصلا می دانی؟! از فوتبال متنفر شدم، حتی بدون اون نگاه هم نکردم، یعنی نتوانستم نگاه کنم.

مجنون تمام سهم من از پدر دو وجب مرمر سپید و سیمان های داغ اطرافش است . مجنون تمام سهم من رقص دسته جمعی پرچم های افراشته بر مزار هاست. سبز، قرمز و سفیدی که در آن غروب به سرخی می زند. مجنون سرخ سرخم  با سپید هماهنگم کن